Tutu Sanne en de mannen

Het begint een beetje een voorspelbaar verhaal te worden, maar hoe het idee voor een tutu-trail precies ontstaan was, weet ik niet meer. Het moet iets met carnaval te maken hebben gehad, het feit dat Frank en ik nog een gezamenlijk loopje tegoed hadden en, tja, omdat wij deze outfit nou eenmaal óntzettend goed kunnen hebben (en tutu-trail iets minder pijnlijk klinkt dan een trail van 31 kilometer en 260 hoogtemeters).

fb_img_1488039065885

De aanleiding voor de trail kwam van Ruud. Hij had via Facebook een ‘Utrechtse Heuvelrug Vriendenloop’ aangemaakt. En aangezien ik met al mijn plannen toch langzaam mijn kilometers moet opvoeren én samen met vrienden lopen toch gezelliger is dan alleen, was de keuze snel gemaakt. Niet in de laatste plaats omdat de UHT ook nog hoog op mijn wensenlijst stond om eindelijk eens helemaal te volbrengen (na een mislukte poging op Eerste Kerstdag toen meneer dacht dat hij dit varkentje wel ongetraind kon wassen, maar na 6 kilometer niets liever wilde dan linea recta met de trein terug naar huis).

Dus zo kwam het dat ik zaterdagochtend in tutu op het station in Veenendaal stond te wachten op al mijn vrienden die al in Driebergen op de trein waren gestapt. De sfeer zat er meteen goed in en het was dat we – op Frank en mij na – allemaal gewoon loopkleding aanhadden, anders hadden we zo een carnavalsclupske kunnen zijn.

Maar goed Sanne, wel de juiste volgorde aanhouden hè: eerst lopen, dan pas bier!

20170225_1052370

Het was in ieder geval leuk zowel nieuwe als oude bekenden tegen te komen. De eerste kilometers vlogen dan ook voorbij. Beetje kletsen met de een, beetje kletsen met de ander. Heuveltje op, heuveltje af. Voor ik het wist hadden we er 6 kilometer opzitten en was het tijd voor het eerste fotomomentje bij Kwintelooijen. Het was best een beetje gek zo vlakbij huis door mijn eigen achtertuin te lopen, maar ook wel heel verfrissend. De route loopt toch net weer over andere paden dan ik normaal gesproken pak en met die andere blik leer ik mijn eigen omgeving voor de zoveelste keer weer eens extra waarderen.

We waren goed op weg naar de 10 kilometer, toen Ruud ons ineens tot stilstand floot. Rifka was op een steen gaan staan en lelijk door haar enkel geknakt. Eén steentje en haar trail (en geplande marathon binnenkort) lag aan diggelen. Flink balen dus! En waren we al met maar 3 vrouwen vandaag, maar daar waren er nu nog maar 2 van over.

Terwijl Rifka en Etienne de kortste weg richting het station namen, gingen wij op weg naar misschien wel het markantste en meest bekende punt op deze route: de Eenzame Eik. Bovenop de heuvel staat hij groots en eenzaam te wachten tot de hijgende lopers hem komen omhelzen. Maar, we moesten nog verder omhoog. Na een ere-rondje rond de boom, was het nog een klein stukje naar het hoogste punt van de route. ‘Vanaf hier rollend naar beneden!’ Nou ja, theoretisch gezien dan. In de praktijk bleef de hele route gewoon op en neer gaan. Maar dat schijnt inherent te zijn aan trails.

20170225_173811png

Tot nu toe viel het mij en mijn blauwe tutu overigens alles mee. Het loopt toch heel anders in een groep en een mooie omgeving werkt ook zeker mee. Dat is toch heel anders wanneer je in je eentje dertig kilometer moet afleggen over de weg. Theoretisch gezien is dat vlakke asfalt minder zwaar, maar in de praktijk pak ik liever een heuvel of wat mee om onderweg ook nog even van het uitzicht te genieten.

En zo hobbelden we dus door.  Via Amerongen naar Leersum onder het viaduct door richting Maarsbergen. En ineens was ik nog maar de enige vrouw (als je Frank in zijn roze tutu niet meerekent). Terwijl de mannen voorop met nog ‘maar’ 10 kilometer te gaan de finish leken te ruiken en het tempo langzaam een beetje opvoerden, moest Ria helaas een tandje terugzakken en besloot met haar man de groep voor het laatste deel los te laten en in eigen tempo verder te lopen. En toen was er nog maar één…

Hoewel ik mijn benen langzaam ook wel een beetje begon te voelen en met Coen grapte dat ik straks wel de ‘Ik ben blij dat we er zijn’ prijs had verdiend, wilde ik me uiteraard ook niet laten kennen. En met een beetje salty watermelon gel van John ging ik eigenlijk weer als een speer.

fb_img_1488042946569

Langzaam konden we de kilometers gaan aftellen. Nog 6, nog 5, nog 4….nog even die zandvlakte over, nog één klimmetje, nog even een beetje aanzetten. En hé…we zijn er al! Ik kijk op mijn klokje en zie het er inderdaad staan: dik dertig kilometer afgelegd. Maken mijn benen een grapje met me of hebben ze het gewoon echt naar hun zin gehad?

Met nog één laatste groepsfoto onder de stationsklok en een pirouetje op het perron zit de tutu-vrienden-trail er weer op. Wat een leuk, gezellig en eenvoudig idee om dit zo samen te doen! Het was dan wel geen carnaval, maar het was wel een feestje. Ik zeg: op naar een welverdiend biertje en volgende carnaval weer?

20170225_173737png


2 reacties op ‘Tutu Sanne en de mannen

  1. Klinkt goed op die blessure na dan. Jammer dat ik dit loopje moest laten schieten ivm andere prioriteiten. Ik hoop op herhaling. Dan kom ik de m/v verhouding verbeteren.

    Groetjes,

    Dorothé

    Groetjes,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s