Het geluk ligt op de top

“Man, dit voelt goed!”

Ik laat een gelukzalige zucht klinken en hoor door een kier van de deur Babette lachen. Als je na 2 uur toeristische route met op knappen staande blaas in België aankomt, kan het je niet schelen dat de deur van het eerste de beste toilet niet helemaal dicht kan. Als je moet dan moet je, en ben ik alleen maar blij dat de preutse meisjes voor mij niet durven. Met Babette als deurwacht, leeg ik mijn blaas en is de eerste heuvel van de race al gewonnen.

Niet dat we gaan om te winnen vandaag. We gaan voor easy pace. Voor genieten in plaats van geNIETen. Voor Bollywooddansjes, bierkabouterposes en het ontdekken van een nieuwe omgeving.

Want, wat een gaaf terrein hier! Hoewel Maasmechelen net over de grens ligt en ik regelmatig (dankzij familie in Limburg) op een steenworp afstand te vinden ben, ken ik dit gebied totaal niet. Bij aankomst voelt het een beetje alsof ik in de Efteling ben beland. Maar dan met attracties voor mensen met trailschoenen.

Afbeeldingsresultaat voor terhills

Zoals gewoonlijk heb ik me van tevoren niet echt in de route verdiept. Ik weet dat we 20 kilometer en 280 hoogtemeters voor onze kiezen zullen krijgen, maar hoe en wat we verder onderweg zullen tegenkomen…? Geen. Idee. Wat ik wel weet is dat ik de eerste paar kilometer van de route een beetje teleurgesteld was. Vlak en verhard? Jongens, dit is een trail! Ik wil heuvels en zand! Modder voor mijn part! Ok, het meer waar we omheen lopen is dan wel weer erg mooi. De triatleet in mij zou zelfs bijna een duik willen nemen. Of vraagt zich in ieder geval af of hier in de zomer ook gezwommen mag worden. Niks leuker dan zwemmen in open water.

Maar nu zijn we niet aan het zwemmen. We zijn aan het lopen. En inmiddels worden we ook eindelijk het bos en een mountainbike pad opgestuurd. Kijk, dat is het betere werk! Heuveltjes, single tracks…daar worden we blij van.

Voor we het weten zitten de eerste 7 kilometer erop. De zon begint te schijnen, de temperatuur is prima, maar een beetje ‘spectaculariteit’ mis ik nog wel. Babette is ondertussen al lang blij dat de route niet veel zwaarder is dan dit. Na een jaar van 2 marathons is haar lijf een beetje aan het bijkomen en heeft ze de laatste weken niet de ideale voorbereiding gehad. Gelukkig hebben we geen haast. En hebben we de tijd voor dansjes, stukjes wandelen en trailbilkwartet (‘mag ik van jou, uit de categorie, de blauwe billen van Sanne, de Foute Gabber Move, de Bollywood Polka en de Klap eens in je Handjes’)

 

Nou, in onze handen klappen zullen we. Save best for last, zullen ze bij de Terhills trail hebben gedacht. En gelijk hebben ze! Want daar waar ik eerder in de route nog dacht, waar blijven die Belgische heuvels nou, hadden we de laatste 8 kilometer van de route geen klagen. Of juist wel? Ik denk dat een ander motto namelijk was: wie mooi uitzicht wil hebben, moet pijn lijden. Of nou ja, pijn. Een beetje verzuring, maar dat hoort erbij. Helemaal als het verzuring is die bovenaan de top weer spontaan in ene keer verdwijnt omdat het uitzicht zo fantastisch mooi is, dat het je niet kan schelen dat je nog 2 keer zo’n mijnheuvel moet beklimmen. Ik besluit ter plekke al mijn eerdere woorden terug te nemen en in plaats daarvan te roepen: ‘Dit is gaaf! Waarom ben ik hier nooit eerder geweest?’

img_20161210_210852

Dat we uiteindelijk pas na 2 uur en 45 minuten als een van de laatsten over de finish komen kan me niet schelen. Van mooie plekken moet je genieten. Net zoals van het feit dat als je toch al zo goed als in Limburg bent, dat je net zo goed meteen even langs oma kan rijden. Ten eerste omdat mijn oma ontmoeten op de bucketlist van Babette stond en ten tweede omdat ik al vanaf het moment van opstaan naar koffie verlangde, maar dit in alle hectiek van op zaterdagochtend  om 11:00 in België moeten zijn er nog niet van gekomen was.

Na koffie en speculaas en een selfie met oma (‘moet ik nu alweer op de foto?’) werd het tijd om de heuvels echt achter ons te laten en met 3 nieuwe wijsheden richting het kabouterbier huiswaarts te keren:
1) Leeg altijd je blaas voordat je aan een lange autorit begint
2) Trek nooit te snel conclusies als je de top van de heuvel nog niet hebt bereikt
3) Koffie bij oma is altijd het lekkerst

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 


3 reacties op ‘Het geluk ligt op de top

  1. Huh? Was dit een wedstrijd ofzo? Ik woon namelijk in Maasmechelen, maar was hier helemaal niet van op de hoogte. In ieder geval weet ik wel hoe mooi het daar is, echt top om te gaan hardlopen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s