Lief marathon dagboek – The FINAL!

7 oktober 2016

Lief marathon dagboek,

Laat ik maar meteen met de spreekwoordelijke deur in huis vallen: Ich habe es geschafft! En hoe!

Het is inmiddels 5 dagen na de marathon en op de een of andere manier voelt het onwerkelijk en doodgewoon tegelijk. Als ik terugdenk aan afgelopen weekend, dan voelt het hele avontuur als één grote roes en zou ik haast willen dat ik het allemaal nog een keer zou mogen beleven, want man man man….wat was het zo ONTZETTEND mooi!

img_2883Eigenlijk kan ik op die hele marathon alleen maar terugkijken met één grote glimlach. Ik heb letterlijk de hele weg genoten. Nou ja, vanaf 35 kilometer moet ik eerlijk bekennen dat ik alleen nog maar glimlachte vanbinnen (fysiek was de tank wel een beetje leeg om er echt nog een uitbundige lach uit te persen), maar verder…ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat die 42,2 kilometer me zo ontzettend is meegevallen.

Was het de voorbereiding, het weer, de route, de O-Sanne-Cake of misschien toch gewoon een beetje geluk? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik als een zonnetje heb gelopen. Als een zonnetje met een motortje waarvan ik niet wist dat hij er zat. Natuurlijk kun je zeggen dat ik de standaard gebruikte fout heb gemaakt door te snel te starten (en daardoor in de tweede helft een verval te hebben van 6 minuten), maar ik liep gewoon lekker. Ik liep comfortabel, ik liep relaxed en wilde eigenlijk gewoon wel zien waar het schip zou stranden. Bovendien, de strategie om er de laatste kilometers nog een versnelling uit te persen, daar geloof ik niet zo in. Daarvoor is die dik 42 kilometer mij te lang.

img_2889Maar, wat was het een feestje! Ik voelde me zowaar een beetje emotioneel bij de start. Het moment ik eindelijk liep en wist…het avontuur is begonnen! Hier heb ik zo’n tijd van gedroomd en nu hoor ik gewoon bij de ‘liebe marathonis’ die het gewoon effe gaan schaffen! Geloof mij, de smile was de eerste tien kilometer niet van mijn gezicht te rammen. En daarna dus eigenlijk ook niet.

Want wat een heerlijke marathon is Bremen! Gezellig, niet zo massaal en een route waar je letterlijk niet op uitgekeken raakt. Erik had niet gelogen toen hij me overhaalde me voor deze marathon in te schrijven. Van de start in het historische centrum tot de tien kilometer langs het water en van het lopen over een stuwdam tot een ererondje stadion en kleine verrassende doorgangen.Het publiek langs de kade van de Wezer was al helemaal niet stil te krijgen en ik kon alleen maar denken dat ik nooit had kunnen dromen dat een marathon zo mooi zou zijn.

20161002_132653En natuurlijk word je moe en natuurlijk heb je het met nog zo’n 7 kilometer te gaan wel een beetje gehad. Maar met de finish in het vooruitzicht weet je dat de vermoeidheid tijdelijk is en weet je dat je straks die medaille omgehangen krijgt en dat je het gewoon hebt gedaan. Want dat ik het ging halen, daar heb ik al die 42,2 kilometer lang in geloofd. Maar dat ik het in zo’n tijd zou lopen, zo soepel….? Nee, dat stond nergens in mijn plannen beschreven.Zelfs niet in mijn stoutste dromen.

En misschien heb ik hier dus al die tijd op moeten wachten.Is dit het geduld dat ik heb moeten hebben. Want ik weet zeker dat ik deze tijd twee of drie jaar geleden nooit zou hebben gelopen. En ik denk dat ik er ook nooit zo van zou hebben genoten als dat ik nu heb gedaan. Ik was er klaar voor. Het moment was daar. Dat voelde ik al toen ik me inschreef en ik wist het zeker toen ik de finish haalde in 3.43.42.

20161002_134220Mijn. Eerste. Marathon.
Zo lang kijk je ernaar uit en dan is het ineens gedaan. Ik had verwacht wellicht een traan te moeten laten, maar gek genoeg voelde het heel logisch dat ik de finish had bereikt. Alsof het zo moest zijn. En het dus ook zo was.

Tja, en toen was het ook eindelijk gedaan met de geheimdoenerij. Vooral de laatste week heb ik me in meerdere bochten moeten wringen niet alsnog uit de school te klappen, maar het is me gelukt. Mijn verbouwereerde moeder die ik na afloop met het alcoholvrije finishbiertje nog in mijn hand belde wist even niet zo goed hoe ze moest reageren. Mijn lieve bierkabouters geloofden eerst zelfs niet dat ik dit echt had gedaan (‘zonder het ons te zeggen!’). Mijn social media tijdlijn spatten bijna uit elkaar van ongeloof. Ok, een vrij uitzonderlijke stunt was het misschien wel. Een marathon lopen zonder er iets over te zeggen kan natuurlijk eigenlijk niet.

Maar ik heb het gedaan. En met terugwerkende kracht zou ik het zo weer doen. De voorbereiding, de trainingen, de marathon zelf….alles is samengekomen en wel precies op het juiste moment? Nee natuurlijk niet. Ik zou Sanne niet heten als ik niet nog even spetterend zou afsluiten met een vlog. Al is het maar om wellicht een aantal twijfelende gelovers over de streep te trekken (en anders kun je me altijd nog opzoeken in de uitslagen  – Oh yes, it truly did happen!).

Maar…voordat de grande finale dan echt daar is, wil ik nog 2 mensen in het speciaal even bedanken:

Erik (door mij vaker Dexter genoemd dan hem wellicht lief is, maar hij weet dat ik het goed bedoel).
Hij was degene die mij kietelde om me in te schrijven voor Bremen. Hij was mijn bondgenoot in marathontijden. Als ik iemand nodig had om over schema’s en plannen van aanpak te sparren, dan was hij er. Met wijs en soms ietwat eigenwijs advies. Soms tot tenenkrommend aan toe, maar…vaak wel met een kern van waarheid (niets zo irritant als iemand die bijna altijd gelijk heeft). Voor Bremen had ik hem nog nooit reallife ontmoet. Maar tijdens ons weekend daar ontpopte hij zich van marathon-dekmantel en online coach tot gezellige stadsgids en gewoon een super leuke kerel (die ook nog eens 1.22 op de halve marathon klokte – over helden gesproken!) Erik, dank voor al je hulp, advies en vertrouwen en dank dat je mij naar Bremen bracht. Dat ga ik zeker nooit meer vergeten.

Sjoerd (Mijn man die ik liever mijn vriend noem).
Degene die altijd voor mij klaar staat. Die mijn eerdere marathonmislukkingen heeft meegemaakt, maar er ook het volste vertrouwen in had dat het me nu wél ging lukken. Die mijn benen masseerde als ik daarom vroeg. Of mijn voeten. Of mijn rug. (Sorry, maar is er iemand die géén sucker is voor massages?!) Degene die mijn hyperblije ‘ik ga het halen’ buien voor lief nam. En mijn twijfelkont-periodes. Die tijdens trainingen meefietste of (stukjes) meeliep. En zich tijdens de marathon zelf ontpopte als een ware super-supporter met aanmoediging, heldenbord, fietsverzorging én camerawerk! Lieve Sjoerd, zonder jou had ik dit zeker niet kunnen doen!

20161002_092837

Zo, en nu is er genoeg geschreven voor een blog dat eigenlijk een vlog moet zijn. Het dagboek is klaar, ik heb mijn woorden van de afgelopen maanden weer ingehaald. Enne..voor het geval ik het nog niet vaak genoeg gezegd heb: mocht je nog een marathon overwegen…kom naar Bremen! Want echt, het is wunderbar!

Liefs,
Sanne


Een reactie op “Lief marathon dagboek – The FINAL!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s