Six week itch

Of ik niet bang was om weer een stressfractuur te krijgen.
Deze vraag is mij de afgelopen maanden  vaak gesteld. Mijn antwoord: ‘Ja, natuurlijk ben ik bang dat het nog een keer gebeurt. Maar volgens mijn fysio komt het eigenlijk nooit voor dat zo’n breuk tweemaal op dezelfde plek ontstaat. Dus daar vertrouw ik dan maar op.’

Na meerdere malen hetzelfde antwoord op dezelfde vraag te hebben gegeven, raakte ik er uiterst bedreven in om het antwoord er zo zelfverzekerd uit te krijgen dat ik er zelf ook in ging geloven. Die marathon? Die loop ik dit jaar zeker uit! Geen probleem. Appeltje, eitje!

Grootspraak. Wellicht. Want ja, ondanks de grote woorden heeft diep in mijn achterhoofd vanaf dag één van mijn marathontraining stiekem altijd angst en de onzekerheid meegespeeld. Niet in de laatste plaats omdat ik nou eenmaal geen smetvrij blazoen heb wat blessures betreft. Stijve kuiten, stijve billen, scheef bekken. Oja, en die stressfractuur. Natuurlijk. Je zou je soms bijna afvragen waarom ik dit eigenlijk doe (logischerwijs hoef ik aan de lopers onder ons geen antwoord op deze vraag te geven; wij zouden deze vraag überhaupt niet eens stellen).

Het gekke is echter dat het niet de fractuur is die mij op weg naar de grote M angst inboezemt. Dat hoofdstuk is voor mijn gevoel over. Passé. Been there, done that. Zoiets. Of dit komt door de bemoedigende woorden van de fysio of doordat ik gewoon zelf voel dat het goed zit daar, dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat dit niet hetgeen is dat mijn Keulen avontuur gaat dwarsbomen.

Eh, maar Sanne, jij laat je dit Keulen avontuur toch sowieso niet dwarsbomen? Nee, dat klopt. Maar nu de voor mij beruchte ‘six weeks to go’ dichterbij komt en ik toch wat vervelende klachten begin te genereren, stijgt mijn stresslevel stiekem toch met grote hoogte. Vorig jaar ging het namelijk precies hier mis: zes weken voor de grote M. Pats, boem. Over en uit. En ja, die drempel, die angst, zit dan toch dieper ingebakken dan ik zelf zou willen.

tumblr_lv8ojj3Xct1qg2856o1_500-300x258

Ik zou dan ook niets liever willen zeggen dan dat het dit jaar anders gaat. Dat mijn brave schema van rustig opbouwen in combinatie met kracht, core en yoga-oefeningen hun vruchten écht afwerpen. Want eerlijkheid gebied te zeggen: ik heb nog niet eerder zo braaf getraind, geoefend, rust gehouden etc. Ik voel me sterker, ik voel me leniger…Waar gaat het dan toch mis?

Tja, dat weten de fysio en de chiropractor ook niet. Ook voor hen is het namelijk een raadsel waarom bij sommige mensen het bekken kantelt of scheef staat en waarom dat iets is dat bij mij steeds terugkeert. Het kan allerlei oorzaken hebben: stijfheid in de rug, genetisch bepaald. Zelfs je darmen of het feit dat ik in stuitligging ben geboren zouden oorzaken kunnen zijn! Ja hallo, zo ken ik er ook nog wel een paar!
Maar of het er nou aan ligt of ik wel of niet eerst met mijn billen naar voren geboren werd, ik wil vooral graag weten wat ik eraan kan doen en hoe ik er tot in ieder geval 14 september vanaf kom. Want ik weet dat het nog geen echte blessure is, maar voel wel dat dit zomaar eentje zou kunnen worden als ik hier te lang mee blijf rondlopen.

Gelukkig voel ik zelf snel aan wanneer het ‘mis’ is en ik mijn kilometers als een scheve harry maak. Dan is het een kwestie van één belletje naar de fysio en dan kunnen we er weer tegenaan. Het probleem nu is echter dat ik na mijn fijne eerste dertiger wel weer een waterpasmeting kon gebruiken, maar precies nú mijn fysio op vakantie is (en ja, daar heeft die arme man ook recht op, dat weet ik, maar het komt mij wel behoorlijk slecht uit). Een bezoekje fysio werd dus een bezoekje chiro, maar ondanks flink wat geduw en gesjor heb ik toch niet echt het gevoel dat mijn onderstel daar enigzins beter van is geworden. Sterker nog, naast een raar stijf gevoel in linkerbeen, spelen sinds begin deze week ook de aanhechtingen aan de voorkant op! Cadeautje van de chiro? Nou, als hij het bonnetje nog heeft wil ik die graag ruilen!

Paniek, paniek dus. In mijn hoofd. Ik weet dat ik relatief gezien nog alle tijd heb en dat er zeker nog geen man overboord is (vandaar ook dat ik er eerder nog niets over heb gezegd – paniekvoetbal speel ik graag in mijn eentje). Maar waarom kan het niet gewoon eens smooooooth gaan? Zo vrolijk huppelend. Onbezorgd dudeljo zingend. Fladderend als een wielewaal. ‘Gelukkig’ hoor ik om mij heen dat ik niet de enige ben. Dat pijntjes en twijfels erbij horen. Dat het blijkbaar toch iets is dat bij velen als extra welkomstcadeautje bij het marathonpakket zit inbegrepen. Niet leuk, but shit happens.

Maar…shit mag dan ‘happenen’, ik trap er mooi niet in! Ja dit voelt rot en misschien niet helemaal ok, maar die marathon ga ik halen! Gewoon goed luisteren naar mijn lijf, braaf mijn oefeningen blijven doen. En vooral, VOORAL, blijven lachen. En zingen! Dan jaag je die stekende ‘six week itch’ beestjes vanzelf weg. Toch?

Als ik net zo goed loop als dat ik zing, dan kan er in ieder geval niets meer mis gaan! (klik hieronder op het plaatje voor het bewijs)

safe_image

 

Edit: We zijn een dag na bovenstaand geschreven blog. Gisteren nog 26km gelopen. Stijf, maar niet met toenemende pijntjes. Op wonderbaarlijke wijze lijkt rare gevoel in linkerbeen vandaag verdwenen(?) en voelen ook aanhechtingen wat beter. Zou chiro wellicht toch gelijk hebben? Dat de boel nu echt wel weer recht staat, maar dat ik gewoon wat geduld moet hebben. Netjes oefeningen doen, rustig blijven lopen. Of is het toch het gedudeljo? Dat zingen écht helend werkt?!

Bedacht me ook net dat ik vorige week sinds lange tijd mijn sportschoolabonnement weer eens onder het stof vandaan heb gehaald. Lopend heen, flink aan de bovenbeenspieroefeningen en lopend (met zware zwabberbenen) weer terug. Had behoorlijk spierpijn daarna. Dat kan die stijfheid natuurlijk ook nog verklaren.

Anyways, ik sla het potje paniekvoetbal weer even over. Rustig doorgaan en over anderhalve week weer check-up bij fysio. Komt goed! Ik zing er nog een dudeljootje op!


10 reacties op ‘Six week itch

  1. Gaat gewoon goed komen. Schakel het brein maar even uit en vervang jouw gedachten voor een mantra met positieve dingen over jezelf. Herhaal dat ook tijdens het lopen in gedachten. ik herhaal vaak op het ritme van de cadans ‘ik ben fit en ik ben sterk’. Klinkt stom maar het werkt echt. Visualiseren helpt ook erg goed. Visualiseer de finish, visualiseer hoe je loopt/ Lenig, met kracht en licht. Dát zijn de dingen die er toe doen en ook daadwerkelijk helpen. Zet m op. You can do it 🙂

    1. Dank voor je lieve reactie Max. Is het ook goed als ik de matra tijdens het spinnen herhaal 😉 Lopen gaat nu even niet. Gisteren bij masseur geweest (had ik toevallig nog staan). Het lijkt op een zenuw die klem zit. Vervelend, maar hopelijk wel iets dat snel over is. Heb nog meer dan 5 weken, dus genoeg tijd om positieve berichten de lucht in te stralen!

  2. Ha Sanne,
    Wat vervelend om te lezen dat je in een “trainingsdip” zit.Onwillekeurig zal de ‘angst’ die je in deze blog onder woorden brengt zich toch ook uiten in je lijf. Verstandig dat je daar goed naar luistert. En waarschijnlijk ebt het vanzlef weer weg (volgende week ofzo 😉 )….

    [Dat gezegd hebbende; en ik ken je helemaal niet, behalve uit je blogs en tweets, dus luister er vooral niet naar, …..maar volgens mij wil je te snel een marathon lopen. Ook al is je schema nog zo relaxed en doe je alle oefeningen erbij. “Meisje nooit genoeg” wil teveel. Dat is mijn bescheiden observatie van grote afstand. Ik hoop dat ik het mis heb en dat 14-9 een Geluksdag voor je wordt]

    1. Dag Fred,

      Tja, Meisje Nooit Genoeg: de naam zegt het al hè 😉

      Dank voor je eerlijke en oprechte reactie. Ik geloof ook zeker dat er meer zijn die op dit moment zo denken en ik zou liegen als ik niet eerlijk zou toegeven dat ook ik heus wel eens denk of ik niet teveel wil/ teveel doe.

      Het ‘probleem’ is echter dat als ik eenmaal iets mijn hoofd heb gehaald, dat ik er dan ook gewoon echt voor wil gaan. Niet als een kip zonder kop, maar wel vastberaden. Dat schijnt een dingetje in onze familie te zijn geloof ik…erfelijk belast, laat ik het daar maar op houden 😉

      Plus dat ik de weg ernaartoe ook oprecht fijn en leuk vind. Het is niet alleen de marathon willen lopen, maar ook het genieten van de lange afstanden en de ‘kick’ dat je lijf dit aankan. Of misschien toch niet.

      Hoewel ik dan ook zeker alles op alles wil zetten om de zon op 14-9 keihard te zien schijnen (figuurlijk dan hè ;-)), zal ik ook zeker niet doorzetten als het gewoon niet zal gaan. Hoe erg ik dat ook zal vinden en hoe groot de afgang dan ook voelt. Voor mij voelt dit nu als de beste en verstandigste manier en geloof ik ook oprecht dat ik dit kan.

      Voor nu zet ik mijn geld dus nog in op die geluksdag. En tot die tijd zit ik deze week iig braaf op de spinningfiets ipv in mijn loopschoenen.

  3. Als het opnieuw fout gaat en je het echt niet meer ziet zitten, weet ik nog wel een drastische manier om blessurevrij hard te lopen.
    Maar hopelijk is dat niet nodig. Succes en blijf lachen.

  4. Kleine pijntjes horen inderdaad bij de M. Bijna onvermijdelijk bij de (toch wel) zware belasting. Met Grote Pijntjes moet je toch voorzichtig zijn. Die hebben de neiging om – als je geen maatregelen neemt (al dan niet relatieve rust, fysio) – te bloeien onder het M-regime. En een beetje (relatieve) rust kan in een M-schema echt niet zo veel kwaad. Paar dagen herstellen en weer gaan :-).

    1. Ha Erik,

      Helemaal gelijk. Gelukkig zit relatieve rust en luisteren naar mijn lichaam in mijn schema ingebouwd 🙂 En op wonderbaarlijke wijze voelt de boel vandaag weer wat beter. Lekker rustdagje dus. Stukje gefietst vanochtend en wat gerekt. Komt goed. Ik houd de boel in de gaten en werk rustig mijn laatste 6 weken af!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s