Geef mijn portie maar aan Harry

IMG_20131012_233040Afgelopen weekend was het Herkendag. Een jaarlijks evenement waarbij de Herkenkant van de familie zonder gêne als verklede gekken het midden van Limburg onveilig mag maken en waarbij het knutselen van een totempaal zoveel fanatisme bij sommige mensen naar boven roept dat er letterlijk gevochten wordt om wie het mooiste veertje in de mislukte hoofdtooi mag steken.

Tja, dat krijg je als je opgroeit in een gezin met 12 kinderen. Dan is het pakken wat je pakken kan en vechten om het laatste stukje vlees aan tafel.
Gevochten wordt er gelukkig niet meer. En los van het feit dat het bij het winnen van de spelletjes eerder gaat om de beste valsspeler dan om de beste speler, is het uiteindelijk toch ook ieder jaar weer een mooi moment van verbroedering. Al is het maar omdat iedereen netjes volgens het thema in een cowboy of indianenpakje bij oma verschijnt. De winnaar mag dan nooit de echte winnaar zijn, maar dat is met een stuk Limburgse vlaai vaak zo weer vergeten. Dan kan er even bijgekletst worden en maakt de strijdbijl plaats voor de vredespijp. Waar soms nog vrij verrassende rooksignalen uit voort kunnen komen!

Zo kwam ik erachter dat één van mijn neven van plan was om zondag (de dag ná onze fanatieke familiebijeenkomst!) de marathon van Eindhoven te lopen. En nee, niet de halve of een estafette-versie. Maar gewoon, meteen de hele.
Nu is dit op zich geen vreemd nieuws. Helemaal niet als je weet dat mijn neef tot het sportieve soort behoort. Ware het niet dat hij dan wel sportief moge zijn, maar eigenlijk nog nooit echt lange duurlopen heeft gedaan. Of beter gezegd: eigenlijk nooit echt veel verder dan 10 kilometer heeft gerend. Maar goed, een man doet wat hij hoort te doen. En als je wordt uitgedaagd dan ga je ervoor. Volle bak. Want het doel was niet alleen uitlopen. Nee, er moest dan ook wel echt iets gepresteerd worden. Een tijd binnen de drie uur bijvoorbeeld.

Tja, en daar sta je dan. Met je stuk vlaai. En je stressfractuur. En je maanden training. Tegenover een neef die zonder specifieke marathontraining die marathon wél gaat lopen! En waarschijnlijk in een recordtempo nog ook! Nou, daar zakte mijn cowboybroek toch echt even van af!

‘Ja, maar, ho, ho, ho!’, hoor ik jullie al zeggen. ‘Die neef kan dat wel zo leuk en stoer beweren, maar eerst zien en dan pas geloven!’ Een grote mond hebben is één ding, maar die grote mond ook nog eens waarmaken is heel andere koek. Helemaal waar, maar terwijl ik zelf mijn laatste stuk koek in mijn mond stopte, had ik toch een beetje zo’n voorgevoel dat dit westernpaard morgen zeker zijn racebenen van stal zou halen om zijn doel ook daadwerkelijk te bereiken.

Gelukkig was daar Harry: Harry de Hengst (of in dit geval ‘Harry de Bull’). Mijn redding! Tijd om mijn kans te pakken! Want, ik mag dan misschien niet kunnen lopen op dit moment, maar dankzij al die alternatieve krachttraining in de sportschool heb ik wel ‘spierbalbenen’ als de beste! Flinke jongen dus die mij van die stier afkrijgt! Ik zeg: Yihaa! En gaan met die banaan!

Nou, dat heb ik geweten! Want terwijl ik zondagochtend wijdbeens van de spierpijn mijn kampioenschap mechanisch rodeo-rijden vierde, liep mijn neef (die – heel verstandig – de stier had verruild voor een avondje vroeg naar bed) zijn eerste marathon in 2 uur en 56 minuten.

So far voor trainingsschema’s en lange voorbereiding. Wat nou maandenlang hobbelen als een knol? In het duel moet je schieten op het juiste moment en knallen als een echt paard! Of is deze tactiek alleen voor de echt stoere cowboys weggelegd?

IMG_20131012_095400

 

 


3 reacties op ‘Geef mijn portie maar aan Harry

  1. Wauw, 2.56… wat een talent.
    Mag je alweer beginnen met lopen, Sanne?
    En als je toch weer van voren af aan moet beginnen …. is dat dan niet het uitgelezen moment om het eens op blote voeten (of minimalistisch schoeisel) te proberen?

    1. Dag Hans,

      Ja, dat was zeker een toptijd. Hier voorlopig nog geen toptijden..of überhaupt looptijden. Donderdag bij fysio te horen gekregen dat ik pas op de helft ben van herstel, dus nog zeker 5/6 niet-loop-weken in het vooruitzicht. Helaas.

      Blote voeten werk is niet echt wat voor mij. Nooit geambieerd ook. Bovendien met stressfractuur juist vooral last als ik op mijn blote voeten loop. We hebben dus gewoon netjes geduld voordat we straks de schoenen (met nieuwe steunzolen) weer aan kunnen trekken 🙂

  2. Okee, ik vind het knap van hem en doe ’t hem niet na. Maar ook een beetje dom. EN…….ik wil graag weten hoe hij de dag erna liep. Of niet liep. Feit blijft dat het een super tijd is. Maar jij bent mooi wel de stoerste cowgirl. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s