Dit is mijn dag

Het bordje 25 kilometer komt sneller dan verwacht. Een kwart van de afstand zit er al op. Een kwart!

Ik trek mijn mondhoeken omhoog en lach.
Ik focus me niet op wat ik voel, maar op hoe ik me voel.
En ik voel me goed.

In mijn hoofd herhaal ik mijn mantra:
Dit is mijn dag. Dit is mijn race.
Dit is mijn temperatuur. Dit is mijn terrein.
Dit is waar ik voor heb getraind en dit is waar ik het nu voor doe.
Lopen. Genieten. Blijven lopen. Zo lang als ik kan.

Want dat wat wellicht vanzelfsprekend lijkt en dat wat mij zo ogenschijnlijk makkelijk af lijkt te gaan, daar was de afgelopen 2 weken toch echt grote onzekerheid over. Een pijnlijke kuit klinkt als een lachertje, maar als je met een tweetal testrondjes nog niet eens 10 kilometer pijnvrij kan lopen, dan staat het huilen je toch nader dan het lachen. Helemaal na al die intensieve trainingsweken, de vroege wekkers, de lange duurlopen en het toeleven naar die ene datum. Alles stond ineens op losse schroeven en ik heb er serieus een aantal momenten een hard hoofd in gehad. Maar ook een positief hoofd. En een verstandig hoofd. Een hoofd dat zei: loop maar gewoon even niet. Rust uit, herstel, adem in en adem uit.

Adem in en adem uit.
Terwijl de muziek door de speakers aanzwelt, druk ik het licht van mijn hoofdlampje aan. Nog dertig seconden tot de start. Nog twintig. Nog tien.

En weg zijn we. Als kleine vuurvliegjes het duister in.
Na bijna een week niet gelopen te hebben gaan mijn gedachten als eerste naar mijn kuit. Voel ik die? Gaat dit mij belemmeren?
Ik voel al snel dat het antwoord op deze vraag respectievelijk ja en nee is. En met het moment dat ik dat besef gaat de knop om. Focus niet op wat je voelt, maar hoe je je voelt.

Dit is mijn dag. Dit is mijn race!

En mijn eigen race: dat is precies zoals ik vandaag wil lopen. Niet bezig zijn met een plek, een tijdsdoel of andere lopers. Nee, gewoon mijn eigen race lopen en deze afstand volbrengen op standje zo lang mogelijk genieten.

IMG_20181020_173332

Dus slinger ik mijn diesel aan op weg naar Anloo. De route vandaag is opgedeeld in 5 etappes van ongeveer 20 kilometer, waarvan we de eerste etappe compleet in het donker zullen volbrengen. Mijn grootste angst om lintjes te missen (iets met een klein trauma van een aantal keer verkeerd lopen vorig jaar), blijkt in het donker minder eng te zijn dan bij daglicht. De reflecterende delen aan de bewegwijzering is zo goed, dat je deze bijna niet kan missen. Een grotere kunst is om – naast je focus op de lintjes – ook de focus bij je voeten en de grond te houden. Het mooie aan een trail is, is dat alles onverhard is. Echter, het nadeel aan een trail is, is óók dat alles onverhard is. Gelukkig weet ik een paar keer een lancering door een boomwortel op het nippertje te ontwijken en kom zonder kleerscheuren aan bij het eerste wisselpunt.

Daar staat Sjoerd  – aka de supersupporter die vandaag weer eens de hele dag van punt naar punt fietst om mij moreel te ondersteunen (ze zouden medailles moeten uitreiken aan geduldige partners die zonder morren altijd voor je klaar staan bij de meest gekke plannen) – al te wachten. Als een soort geoliede machine geef ik mijn hoofdlampje aan en overhandigt hij mijn zonneklep en appelsap. De nacht is gedaan, de dag is aangebroken. Eén vijfde zit erop, maar voor mijn gevoel was deze etappe de ‘warming-up’ en gaat de race nu pas echt beginnen. Ik glimlach om mijn eigen gedachte, maar weet ook: met ultralopen zit de helft in je hoofd en zolang je maar blijft lachen, dan komt het met de rest ook wel goed.

En zo vertrek ik lachend Anloo uit, de tweede etappe in. Het deelnemersveld is inmiddels al flink uitgewaaierd, maar eigenlijk vind ik dat niet eens zo erg. Nu het eindelijk licht is heb ik tijd om de omgeving eens goed in me op te nemen. Dat was immers één van de redenen waarom ik wederom voor de Indian Summer Ultra had gekozen: het prachtige afwisselende parcours. Vrijwel alles onverhard, veel single-tracks, niet te veel hoogtemeters, maar genoeg uitdaging om je, nou pak em beet, zo’n 102 kilometer zoet te houden.

Moet je alleen wel ook een beetje op je voeten blijven letten, want voor je het weet lanceer je jezelf alsnog aan een boomstronk en maak je een mooie buikschuiver op de heide. Tja, het nadeel van een trail. Ook een voordeel overigens, want landen op de zachte heide is toch beter dan full-faced op het asfalt.

Ik ga, inmiddels opgekrabbeld, in ieder geval lekker en dat merkt de man die zojuist schuin achter me is komen lopen ook. ‘Je hebt er flink de pas in!’ Ik zegt dat het eigenlijk ook wel lekker gaat. Het weer is goed, de temperatuur is goed, de omgeving prachtig. Zelfs het feit dat we nu over de Gasterse Duinen (lees: zand, lees: niet mijn terrein) moeten, kan me niet deren. Het is een beetje alsof ik in een soort van roes loop en zelfs nu als ik aan de hele route terugdenk, is het bijna alsof ik die al lopend in een soort van bubbel heb doorgebracht.

IMG-20181022-WA0008

Ultralopen is volgens sommigen gekkenwerk. In mijn ogen is het echter (los van het trainen) vooral een mentale sport. Loop ik normaal gesproken een marathon, dan vind ik dat niet minder dan een pleuris end. Nu zou ik op dat punt nog niet eens halverwege zijn, maar in plaats van te denken hoe ver het nog is, focus ik me alleen maar op hoe goed ik me voel en dat ik zo alweer bij de tweede post zal zijn. 43,2 km down, 58,8 km to go.

En ‘to go’, dat moest ik inmiddels ook wel. Onder het mom van ‘genoeg blijven drinken’, was de druk op mijn blaas de afgelopen 20 kilometer flink toegenomen, maar aangezien ik juist zo lekker liep had ik geen zin om al een toilet stop in te lassen. Kort na de tweede verzorgingspost kon ik de druk echter niet meer negeren en dook ik toch maar achter een boom. Ik foeterde even waarom ik niet gewoon een man ben, zodat ik met een marathon in de benen nu niet in squathouding hoefde te staan, en hobbelde weer verder.

O ja, eten. Met Spa in mijn achterhoofd waar ik 80 kilometer misselijk ben geweest en amper iets naar binnen had geduwd, was mijn voornemen nu wel wat beter op mijn energievoorraad te letten. Punt is alleen dat ik zo slecht eten weg krijg tijdens het lopen. Tegen heug en meug propte ik er dus een Liga in, gooide er nog een gelletje achteraan en besloot dat ik hiermee wel weer even door kon.

Etappe 3 was een etappe van herkenning. Hier startte vorig jaar namelijk de route van de 60 kilometer. Hoewel ik het normaal gesproken heel fijn vind aan een race dat je juist niet weet wat je te wachten staat, haalde ik me dit keer juist op aan het feit dat ik wél wist wat me te wachten stond. Dat het rottige stuk door die weilanden bijvoorbeeld een eind kent en dat na het gekke geasfalteerde stuk over de camping nog een heel mooi heidestuk komt richting kamp Westerbork.

Ik was inmiddels al over de helft en verbaasde mezelf hoe lekker ik eigenlijk nog liep. Voor de tweede rustpost had ik met mezelf afgesproken dat ik in ieder geval tot de derde rustpost wilde blijven hardlopen zonder te wandelen, maar zoals het er nu naar uit zag, zou ik ook daarna gewoon lekker als een diesel blijven door stiefelen. Even dacht ik terug aan vorig jaar, toen ik er na die 60 kilometer echt helemaal klaar mee was. Nu zat ik bijna op 60 kilometer en had er eigenlijk gewoon nog wel zin in.

Het gaat er niet om wat je voelt, maar hoe je je voelt.

Bij kamp Westerbork (62,9 km) grapte ik dan ook naar Sjoerd: ‘Oh, nog maar een marathonnetje joh!’ De twee Duitse dames die afgelopen nacht in hetzelfde Bed and Breakfast als ons sliepen en vandaag de 60 kilometer liepen, keken mij bij de rustpost verontrust aan. Ik hoorde ze nog even iets van ‘wahnsinn’ zeggen, gooide er nog een bekertje cola en een paar stukken banaan in en liep weer door.

Op welke positie ik lig of wat de tussenstand is in de race? Ik heb daadwerkelijk geen idee. Hoewel ik Sjoerd niet met directe bewoordingen heb opgedragen mij niks te zeggen, kent hij mij inmiddels goed genoeg om ook echt niks te zeggen. Ook bij de verzorgingsposten waar mijn startnummer steeds netjes wordt gescand, wordt niks vermeld. Ik vind het een heerlijk rustige uitgangspositie en het maakt ook dat ik precies kan lopen zoals ik zelf wil.

Dat het tempo inmiddels toch wel langzaam begint te zakken, dat heb ik ook wel door. Maar hé, ik zit op 70 kilometer en ik loop nog steeds! Ik lach en ik loop en ook al gaat het niet meer zo hard, het gaat altijd nog harder dan wandelen of stilstaan. Ik weet warempel zelfs op standje stoomlocomotief lopers op de 60 kilometer in te halen en besluit dat het dan vast zo langzaam nog niet gaat als dat ik denk.

ISU3

Waar ik wel langzaam aan toe begin te komen: aftellen. Nog ‘maar’ 30 kilometer…in de wereld van een ultraloper zijn zulke afstanden relatief. Tijdens een training is het ‘ik moet nog’ of ‘pfff’, maar vandaag is het ‘nog maar’. En ja, ik ben blij als ik er straks ben en ik ben héél blij dat ik niet nog een extra lusje hoef (er zijn nog mensen die hier zich vandaag wagen aan de 127 kilometer – we zullen maar zeggen dat ook dat tussen je oren zit). Maar voorlopig gaat alles zo boven verwachting lekker, dat ik mezelf bijna moet knijpen of dit wel echt en normaal is wat ik aan het doen ben.

‘Gelukkig’ word ik niet lang daarna alsnog afgestraft als ik ineens een pijntje in mijn rechterheup/lies gedeelte voel opkomen. Niet gek gezien het aantal kilometers dat ik er inmiddels op heb zitten, maar wel vervelend als je er nog ruim 20 kilometer mee op pad moet. Ik stop even om te rekken en besluit direct daarna over te stappen op de kuit-techniek van vanochtend: niet focussen op de pijn, maar focussen op het lopen.

Het gaat er niet om wat je voelt, maar hoe je je voelt.

En ineens is daar rustpost 4. De laatste voor de finish. Ik voel dat ik eigenlijk weer wat moet eten, maar de aanblik van warme zoete pannenkoeken, suikerbrood en olijven doen mijn maag tollen. In plaats daarvan giet ik er 5 bekertjes cola in (sorry tandarts!) en prop er voor het moraal toch ook nog maar 3 zoute tucjes in. Alles beter dan niks.

Na nog even de benen te hebben gestrekt wandel ik met stevige pas de rustpost uit, de laatste etappe in. Nog 20,3 kilometer te gaan. Dit is mijn dag. Ik ga dit gewoon doen!

Zoals een laatste etappe betaamt, wegen hier de loodjes het zwaarst. Hoewel ik relatief gezien eigenlijk nog steeds niet mag klagen, want ik had van tevoren gedacht dat ik me op dit punt een stuk beroerder zou voelen. En ook al ben ik inmiddels op het punt aangekomen dat ik toch soms wat kleine stukjes moet wandelen, het is niet dat het hardlopen helemaal niet meer gaat en ook nu weet ik nog steeds mensen in te halen.

IMG-20181022-WA0007

Op 12 kilometer voor de finish komen we langs het stuk dat ik vorig jaar prachtig vond en vervloekte tegelijkertijd: het Gasselterveld met zijn witte zandduinen en turquoise meer. Ook dit jaar voelt het zo, terwijl we nu de echte mtb-heuveltjes niet eens over hoeven. Het is allemachtig prachtig, maar inmiddels vind ik het ook wel een beetje mooi geweest en kijk ik ernaar uit om straks niet meer te hoeven lopen, maar bij de haard te kunnen zitten en een biertje te drinken.

Gelukkig helpen dat soort visioenen je ook wel om jezelf juist op dit soort momenten verder te pushen. Immers, hoe meer ik hardloop en hoe minder ik wandel, des te sneller ben ik bij de finish.

Ik besluit dat ik misschien toch nog wat moet eten, maar ben blij als ik na 2 happen Liga Sjoerd in de verte zie staan en me ineens herinner dat hij nog een pakje appelsap ergens in zijn tas verstopt moet hebben zitten.Van die dingen die je normaal nooit drinkt, maar nu ware life savers zijn. Stevig wandelend drink ik het op en ook Sjoerd concludeert dat ik er toch echt frisser uitzie dan vorig jaar met 40 kilometer minder op de teller.

Fijn is ook dat ik me niet gehaast voel (voor zover je daar op dit punt nog wat aan hebt). Ik ben nog steeds niet bezig met waar in de race ik lig. Het enige dat ik weet is dat ik nog maar 5 kilometer hoef en dat ik sowieso een stuk sneller ga finishen dan ik van tevoren had bedacht.

Terwijl Sjoerd met de fiets linksaf slaat, duik ik voor de laatste maal het bos in. Ik ken de route vanaf hier en weet nu gelukkig ook precies waar ik níet verkeerd moet lopen. Terwijl ik tussen de dennenbomen door slinger begint het langzaam tot me door te dringen wat ik eigenlijk aan het doen ben. Tegelijkertijd is dat besef zo onwerkelijk, dat de bubbel ook weer niet helemaal open wil springen. Feit is dat ik hier ben en hier loop. Nu. Vandaag.

Dan is daar het tunneltje onder de N33 door. Vanaf hier is bijna alleen nog maar rechtdoor richting de finish. Klinkt leuk, maar is met zo’n 3,5 kilometer te gaan mentaal nog best een dingetje. Gelukkig staat Sjoerd niet veel verderop weer klaar om me het laatste stuk naar de finish te vergezellen. Is het daar dan bij die bocht? Nee, nog niet. Daar dan? Nee. Mijn horloge piept 102 kilometer en mijn spieren piepen dat het nu echt écht wel mooi is geweest. Dit was de afstand die in mijn hoofd zat, dit was de afstand waar ik voor ging. Gek hoe je brein je lijf zo lang voor de gek kan houden, maar als je dan ineens 500 meter verder moet het toch ook wel echt klaar is.

Maar dan, daar…het laatste bochtje! Het állerlaatste bochtje dat ineens alles weer dichterbij brengt dan je tien meter daarvoor nog dacht. De camping. De finish.

De finish!

Wedstrijdleider Winfried Bats schudt me de hand om me te feliciteren. Ik heb het gewoon gehaald! Ik heb het gedaan! Honder-en-twee kilometer. Ik heb…

‘Wat is je startnummer?’
‘Eh…100.’
‘Gefeliciteerd! Je bent tweede dame geworden!’
‘Eh, ik ben wat?!’

Terwijl ik mijn medaille omgehangen krijg, loopt Sjoerd vast naar de auto om droge spullen te halen. Een beetje verdwaasd bel ik mijn ouders om te laten weten dat ik het heb gehaald (mijn vader) en te laten horen dat ik nog leef (mijn moeder).

En dan wacht na 10 uur en 49 minuten eindelijk dat biertje en dat haardvuur.
Stijf, stram, moe. Maar oh zo blij, blij. blij.

Wat een dag, wat een avontuur.
Dit was alles en meer dan ik had gehoopt.
Dit was niet zomaar een dag.

Dit was mijn dag.

IMG_20181020_172330_849


17 reacties op ‘Dit is mijn dag

  1. Gefeliciteerd Sanne… Knappe 2de plaats dames. Leuk ook nog even gezien te hebben. Je moet even bij de foto, s albums van verschillende fotografen kijken.. je bent veel al gespot. Ik heb hem ook gelukkig uitgelopen!

  2. Mooi beschreven hoe je je dag beleefd hebt en voor mij eentje om mee te nemen ‘Het gaat er niet om wat je voelt, maar hoe je je voelt.’ En dank aan de man met de blauwe helm, die voor mij weliswaar geen pakje appelsap, maar wel motiverende woorden over had 😉

  3. Leuk om te lezen. Veel respect ook voor ‘de man met de blauwe helm’ die we overal weer tegen kwamen 🙂
    Je schrijft dat je moeite hebt met eten en dan moet je Tailwind eens proberen. Dat is echt wonder spul!
    Groet,
    Sander (estafette 127km deelnemer)

    1. Ja, de man met de blauwe helm is onmisbaar op dit soort avonturen 😉 En dank voor je tip mbt voeding! Ga er zeker naar kijken, want dit blijft inderdaad een lastig puntje op de lange lopen.

  4. ONGELOOFLIJK wat ontzetten KNAP en zooooo gemakkelijk (als je schrijft :))…. 10 uur achter elkaar rennen….diepe buiging voor je!!!!!

  5. Mooi beschreven! Zeer herkenbaar! Van harte gefeliciteerd!
    Het oneindig stuk in de weilanden (graspollen) heeft mij genekt. Daar kwam een nog niet hellemaal herstelde enkel blessure opdraven. De pijn werd zo heftig dat er geen keuze meer was. Ik ben bij WP3 uitgestapt. Balen, maar het zat niets anders op.

  6. Onwijs gefeliciteerd met het uitlopen van de race en het behalen van de tweede plek!! Echt diepe respect! Heldin:-). En kan het nog verder;-)?

    1. dat laatste is natuurlijk een grapje:-) Maar je schrijft het zo makkelijk op dat het mij niet zal verbazen als je op een dag een keer 100 miles gaat lopen…

      1. Ach, zeg nooit nooit 😉 Zoals ik al schrijf: het grootste deel zit in je hoofd. Als je iets wil en je gaat ervoor…dan kun je meer dan je denkt. Maar voorlopig ga ik eerst even bijkomen van een héél mooi jaar. Dan komen de nieuwe plannen voor 2019 vast vanzelf 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s