GeNIETen

De zon schijnt op mijn hoofd en ik heb nog zo’n 8 van de bijna 33 kilometer te gaan. Vanuit België komen lopen we langzaam weer het Limburgse land binnen en de terwijl Sjoerd naast mij fietst en mij de oren van de kop kletst, geef ik aan dat ik even niet zoveel meer te missen heb.

De 25 graden hakken erin, net zoals de 1000 hoogtemeters en het feit dat ik deze week al 60 kilometer liep. En toch, ik geniet.

Dat afzien en genieten in elkaars verlengde kunnen liggen, dat is iets dat ik de afgelopen jaren met hardlopen en met name trailrunning heb geleerd. Jantiene en ik hebben er zelfs een speciale term voor die we regelmatig gebruiken: geNIETen. Het is balanceren op de krachten en het kunnen van je lijf in combinatie met het mentale vermogen om door de pijn het plezier te ervaren.

GeNIETen dus.
Op dat vlak kon ik vandaag in Maastrischt bij de Sint Pietersbear Trail in ieder geval goed mijn hart ophalen. Te beginnen met de start midden in de ENCI groeve. Van die plekken die je normaal alleen vanachter een hek mag bekijken, maar nu gewoon doorheen mag lopen. Het wit uit de groeve weerkaatst in het zonlicht en het voelt bijna surrealistisch aan hoe we die eerste 3 kilometer van start gaan.

Na de groeve volgt het bos, de grotten, de Maas… Nu ik al 3 weken achter elkaar steeds op andere plekken in Nederland loop, blijf ik me verbazen hoe mooi ons land is. Én dat je voor een uitdagend parcours niet per se naar de Ardennen hoeft.

Gelukkig ken ik inmiddels mijn sterke en zwakke kanten. Ik ben geen sterke klimmer, maar wel een goed daler. Daarentegen ben ik wél een goede wandelaar en daar waar ik dus (met ferme passen) wandelend omhoog energie bespaar, kan ik die energie op dalende en vlakken stukken weer extra inzetten. Ook merk ik dat ik inmiddels een soort diesel ben geworden. Door behouden te starten en mezelf niet direct over de kop te lopen, kan ik in de tweede helft een hoop goedmaken. Zo ook vandaag.

Wat overigens niet betekent dat die tweede helft minder zwaar voelt. Het had van mij in ieder geval wel 10 graden koeler mogen zijn. GeNIETen is doodgaan en weer doorgaan. Wetende dat na zware stukken altijd weer stukjes komen waarop je vleugels krijgt (hetzij lamme) én dat er niets lekkerder is dan ter aarde storten als die finishlijn eenmaal is behaald.

Van genieten word je blij, van geNIETen misschien uiteindelijk nog wel blijer. Je wordt er in ieder geval wel mentaal sterker van. Ik maak me namelijk geen illusies dat ik straks in Drenthe die laatste 32 kilometer níet zal afzien. Wellicht wel meer.

Hoe het ook zij, als ik van dat avontuur straks zo kan geNIETen als dat ik nu doe met al mijn trainingen, dan weet ik zeker dat het verbeten hoofd onderweg uiteindelijk zal finishen met een stralende glimlach.

14996895-8d25071d43bbcd1f50d2

 


3 reacties op ‘GeNIETen

  1. Ik ga hem onthouden, geNIETen:). Goede mantra in tijden dat je het even niet meer ziet zitten tijdens een training of wedstrijd. Ook doodgaan en weer doorgaan is een goed!

    Loop je 7 okt nog iets van Devil’s Trail?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s