We zullen doorgaan?

Doorgaan…we zullen doorgaan!

Van marathon naar trail naar 5km wedstrijd naar Vierdaagse trainingn naar een enkeltje Limburg te voet… Het kon niet op de afgelopen weken. Niet denken maar doorgaan. Het leven is immers te kort om niet alles te doen wat je eigenlijk zou willen doen. Toch?

Het probleem is echter dat ik nogal veel wil. En dat dan ook allemaal probeer te doen. Het liefst tegelijkertijd. Hard lopen, ver lopen, wandelen, zwemmen, werken, verhalen vertellen, een stadsstrand coördineren, bloggen, filmpjes maken, vrijwilligerswerk, leuke plannen bedenken, een huis kopen, een beetje sociaal zijn zo nu en dan.

En zo lang dat goed gaat is  doorgaan doorgaan doorgaan ook niet zo erg. Ik vergeet echter af en toe dat er ook zoiets bestaat als het woordje ‘balans’. En dat die balans weer wordt gevormd door het invoegen van het woordje ‘rust’. En dat je die rust dus ook daadwerkelijk nodig hebt om door te kunnen gaan. Stilstand is achteruitgang? Stilstand is vóóruitgang.

Uiteraard is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Ik bedoel, my middle name is niet voor niets ‘Meisje Nooit Genoeg’. Stilstaan is voor watjes. We moeten rennenspringenvliegenduikenvallenenweeropstaan.

Nou, en afgelopen week was ik dus eventjes aangekomen bij het hoofdstukje ‘vallen’. Hoe hard ik mijn doorgaan-button ook indrukte, hij wilde gewoon even niet meer. Zowel hoofd als lijf schreeuwden om een dagje rust. En slaap. En even niks plannen. Nee ook geen zogenaamde ‘leuke dingen, want leuke dingen doen is goed en als je alleen maar leuke dingen doet dan kun je toch gewoon altijd blijven doorgaan’. Nee, ik wilde gewoon even een dag niks. He-le-maal niks.

En dus besloot ik (ok, onder lichte druk van ene wederhelft) het even iets rustiger aan te doen afgelopen week. Niet zwemmen, maar iets langer slapen. Een occasional middagtukje inlassen. Zeven biertjes drinken in de pub en dansen op live Ierse muziek alsof je Michael Flatley bent. Ok, dat laatste was misschien niet echt slim, maar soms heb ik gekke gedachten wat betreft het fenomeen ‘mezelf opladen’ en ik ben op het gebied van rust houden dan ook nog lerende…

Maar komende zondag? Dan doe ik niks. Zelfs niet met de gedachte dat ik weet dat in Vaals een startnummer op me ligt te wachten. Nee. In plaats van twee uur heen en twee uur terug rijden om 30 kilometer lang tegen heuvels op te boksen, ga ik lekker twee uur (of misschien wel meer) langer uitslapen, in pyjama in de tuin ontbijten, katkroelen en misschien…heel misschien…een klein rondje lopen. Als ik weer zin heb, om door te gaan.

IMG-20170526-WA0021


4 reacties op ‘We zullen doorgaan?

    1. Volgens mij is onze maatschappij daar ook steeds meer op ingericht. Maar….we houden het zelf ook in stand. Tijd om dus even op de rem te gaan. Niet heel makkelijk (echt stilstaan zal ik waarschijnlijk ook zondag niet doen ;-)), maar het besef is al een eerste begin 🙂

  1. Goed dat je je FOM hebt uitgeschakeld maar het is wel een beetje eng dat even wat minder of iets niet doen. Ik heb zelf altijd het gevoel dat ik niet besta als ik niks doe maar dat is niet zo. We bestaan nog steeds ook al delen we dat niet overal. Geniet van je pyjamadag/en ;-).

    Groetjes,

    Dorothé

    1. Ja gek hè…ik heb ik ook altijd heel sterk het gevoel dat ik altijd iets ‘moet’ doen. Terwijl…van (en voor) wie eigenlijk? Wat maakt het mij uit als jij lekker een hele dag in pyjama wil hangen? Niks! Nou, dan moet ik het ook mijzelf maar eens leren gunnen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s